GETUIGENISSEN

Verslag van 2 logopedisten uit Nancy: Aurélie Fontaine en Emmanuelle Cubaynes – juni 2006

SOFTWARE «  GEZICHTEN BIJ DE VLEET »EN MAGNETISCH SPEL

GEWENSTE BELANGSTELLING:

De spel verheugt de kinderen (verbale autistische kinderen van 7,5 tot 11,5 jaar).

Dit maakte het mogelijk (hoewel dit niet het primaire doel was) om de vraagfunctie te bewerken (soms een tekort bij kinderen met autisme):

Toen Damien, 8 jaar, aan het einde van de sessie stampte om het spel te krijgen (welke hij zocht in onze persoonlijke tassen!), moedigden we hem aan om zijn verzoek te verwoorden.

WERKEN MET BETREKKING TOT RELEVANTE ELEMENTEN VAN GEZICHTSUITDRUKKINGEN:

We stonden erop:

Op de fronsende wenkbrauwen en de “strakke” mond voor woede.

Op fronsende wenkbrauwen en opheffen van de bovenlip (met uitgestoken tong of niet) voor afkeer

Op de glimlach in geluk.

Op de “o” mond en opgetrokken wenkbrauwen bij de verrassing.

Op de “vallende” wenkbrauwen en mond  bij verdriet.

Op de trillende mond bij angst, of mond in O en een fronsende wenkbrauw

WERKEN AAN GEZICHTSUITDRUKKINGEN:

We hebben alle modaliteiten bewerkt:

Productiezijde (vrij of op voorschrift)

Herkenningszijde (op onderdelen of instructies)

Maar we hebben ruimte gelaten voor spontane producties om kinderen aan te moedigen creatief te zijn en ze te laten experimenteren. Dit leek ons fundamenteel.

Dus tijdens een sessie waarin we meer in het bijzonder een emotie hadden bewerkt, was het niet ongebruikelijk dat het kind probeerde de overeenkomstige gezichtsuitdrukking met het spel te reproduceren.

Dus, Damien of Basile (11,5 jaar), probeerden een gelaatsuitdrukking (ex: geluk, verrassing) en probeerden keer op keer dezelfde uitdrukking waarbij een element veranderde, waarschijnlijk om zich er van te vergewissen dat bijvoorbeeld het veranderde kapsel de emotie niet verandert.

HET CONCEPT VAN GENERALISATIE:

Waarvoor het spel efficiënt bleek, vooral voor Marie Louise, die het moeilijk had om te weten waar naar te kijken om de emotie te herkennen, en die ons bijvoorbeeld vertelde over “kwade” haren. Ze merkte dat het veranderen van het haar (kleur, lengte) de emotie niet veranderde (behalve zeldzame gevallen, rechtopstaande haren bij angst).

HET CONCEPT SYMBOLISCH SPEL EN DOEN ALSOF:

Het gebruik van het spel heeft voor de kinderen enige flexibiliteit geïntroduceerd om het idee te aanvaarden dat “we doen alsof de wenkbrauw een neus is”. Het meest welsprekende voorbeeld is dat van Theo (7,5 jaar) die op een dag vroeg: “waar is de tong? “( Hij wilde walging tonen): na onze aanmoediging schiep hij zelf een tong van wenkbrauwen die uit een open mond kwamen, zelf gevormd uit twee monden; dan deed hij “alsof een oog een neus is”.

Damien probeerde ooit een soort van ‘vermomming’ door hem een kapsel van het spel voor zijn haar te plaatsen.

CONCLUSIE:

Deze game is een leuke, waardevolle, effectieve tool gebleken en beantwoordend aan een behoefte .

Bovendien vullen de verschillende vormen van de software en het te spelen spel elkaar harmonieus aan. Het spel staat toe al spelend te werken aan verschillende belangrijke functies bij autistische kinderen (vraag, pretentie, flexibiliteit) en de herkenning van de emotionele gelaatsuitdrukkingen van de primaire emoties toegankelijk te maken (met een parallel werk aan de corresponderende concepten in het bijzonder) voor de kinderen van onze studie (behalve bij één kind, voor wie het de totaliteit van de 12 sessies duurde, om de basis “gelukkig” / “niet gelukkig” te verwerven).

Kortom, een zeer positieve balans !!!!!!! Een voorbeeld-spel, waarvan we hopen dat andere autistische kinderen er snel van kunnen profiteren.